Untitled

keiseraven:

I’m quite sure on what I really feel.

Now that I know what I really feel, I do not want things to change. I want it to stay this way. If we put things to the next level, I might end up hurting you, or take you for granted.

Let’s just leave things the way it is. It is better if we stay as friends. For now. I just do not know what the future holds.

6 hours ago  /  1 note  /  Source: keiseraven

I’m sorry for making you worry. :D

Please do not worry anymore, I’m okay. It’s just that I miss you this bad and I’m freaking gay not to make things work. You know I treasure you, not as a lover anymore, but as a friend. :) Thank you for those times. Will ne’er forget those. I love you, goodbye.

6 hours ago  /  0 notes

: Mas maganda na yung ganito tayo, walang commitment, walang gulo.

: (Kung alam mo lang.)

4 days ago  /  3 notes

: Can’t make it. Naiinis kasi ako kapag ikinukwento nya yung ex nya. I feel like telling na, “Pwede bang wag nalang natin sya pag-usapan?”
: Alam mo kasi, do not compare yourself dun sa ex nya, iba ka, iba sya. :)

4 days ago  /  2 notes

I admit.

Oo, I always check your blog. I admit that. And its part of moving on.

Pero, kung everyday ka nagcocommute from Bulacan to Manila, and vice-versa, marami kang maiisip, marami kang makikita, at marami kang mararanasan.

Kanina, pagsakay ko sa bus, siguro for like 10 minutes of waiting there, a family came in and seated in front of me. Ako naman syempre, I enjoy kids na talkative, yung nakakatuwa yung pagkacurios at hindi yung tipo na nakakainis ang kakulitan. Ewan ko, siguro naisip ko na ‘there are lots of things to be happy about. I must move on.’ And I just thought of enjoying my ride back home. :) Ayun. Marami talaga akong naisip dahil sa bata na yun.

Una, kung magkapamilya man ako, dapat masaya kami.

Pangalawa, maraming tao ang naghihirap, mas naghihirap sakin. Mas nahihirapan ang kalooban at mas nanaisin ko pa na mapunta sa ganitong sitwasyon kumpara sa kanila.

Pangatlo, yung isa kasing matandang lalaki, tumayo sya for the girl standing beside her, and ako naman, syempre naisip ko na ganun yung tatay ko. I wanna offer my seat pero I can’t kasi malayo. Alam mo yun, yung tipong awang-awa ka na pero wala kang magawa kundi tumingin at magwish na sana malakas pa yung tuhod nya.

—-

Hobby ko yung kapag sumasakay sa public transportation e tumingin sa labas, mag-observe sa mga nangyayari. Minsan may nakakaawa kang makikita, minsan may nakakatawa, minsan naman may nakakainis…

Unahin natin yung nakakainis. Naiinis ako sa mga taong magPPDA. Public Display of Affection. Kadalasan yung nagyayakapan sa gitna ng kalsada, ( kaya maraming namamatay e! ) yung tipong pwede namang magmadali pero syempre, PDA nga e, so kailangan dahan-dahan at damang-dama. Yan ang nakakainis. :))

Isunod naman natin yung nakakatawa. Mahilig din kasi akong tumingin sa mga taing tulog habang nagbbyahe. :)) Nakakatawa nga, may nakanganga pa nga e. Minsan may bungi pa. Minsan maluwag yung pustiso. Yan ang nakakatawa. Inaamin ko hindi ako good-looking pero nakakatawa e! :)

At ang panghuli, yung nakakaawa. Eto, ayokong bakakakita ng ganito kasi, feel ko na kaya ko namang tumulong pero hindi ko magawa. Kung may pera lang talaga ako. Ililibre ko sya ng pagkain, o kaya ibibili ko sya ng gamot. Pero wala e, wala akong perang maibigay. All I can do is pray. Sana makaya nila. Sana hindi sila pabayaan. Sana may batas for them. :(

Marami pa akong naisip, I’d share my thoughts, some other time. :)

5 days ago  /  1 note

Think you’re so mean.

Think we should try.

Think I could need.

THIS IN MY LIFE.

Think I’m just scared.

Do I talk too much?

I know it’s wrong, its THE PROBLEM THAT I NEEDED.

IF YOU’RE GONE.

I’m so tired. Pagod na pagod na ako. :)

1 week ago  /  0 notes

Fourth year life sa HSAM.

As a fourth year student, I have experienced being the president of a class, for once. And also other things, did so many difficult task, left my homework, left my calculator, got scolded by my teacher, missed the chance of joining an “Essay Writing Contest”, also got picked by my favorite teacher to participate in a contest, made gossips, being flashed by the spotlight, and all. But I miss being a fourth year student. Really.

     These guys. HAHAHA. Kulang pa sila e, sila yung mga classmates ko nung fourth year.

**Photo taken nung retreat namin. :)**

At times, I shall say many times, nagagalit ako sa kanila. Ang ingay-ingay kasi. :) Alam mo yun, yung parang mga batang walang nanay na nagbabantay sa kanila. Kwento dito, kwento dun. Habulan dito, asaran dyaan. Labas sa room, puntang washroom, puntang clinic, punta sa crush, punta sa barkada, LAHAT NA! Name it! Pero syempre, memorable kasi last year sa Holy Spirit Academy of Malolos.

Sa mga teachers naman, ang sweet tlga nung iba…

Hinintay lang talaga namin na makatapos yung hinawakan naming mga first year na grumaduate bago kami umalis ng Holy. Makita manlang namin yung bunga ng mga pinagtututuro namin sa kanila.

HAHAH. :)) That’s so sweet of them nu, poor lower batch hindi na nila sila naging teacher. :( They really deserve to be remembered. Kasi they influenced us, most of my values came from them. :)

Sabi nga ni Mrs. Salas, kapag nasa taas ka na, ang makikita nila yung pwet mo, hindi yung mukha mo, at dahil dun pipintasan ka nila, lalaitin ka nila dahil nasa baba mo sila.

Sabi yan ni Mr. Mendoza sa amin, na totoo naman talaga. Maraming mga tao yung hindi marunong sumoporta sayo kapag nataasan mo na sila, ni hindi nga nila masabi ng totoo sa puso nila na masaya sila na nandiyan ka sa kinatatayuan mo ngayon. Diba?

Sa fourth year maraming nagbago. Bakit? Kasi naiba ako ng section. HUHUHU. :)) How sad. Pero okay lang din, ngayon okay na. :)

to be continued…

1 week ago  /  0 notes